Alfred Bernhard Nobel, un gran inventor e químico sueco!

Alfred Bernhard Nobe

Alfred Bernhard Nobel naceu en Estocolmo o 21 de outubro de 1833 e morreu en San Remo o 10 de decembro de 1896, foi un inventor e químico sueco, famoso principalmente polos premios que levan o seu nome.

Naceu nunha familia de enxeñeiros; ós 9 anos de idade o seu pai, Immanuel Nobel, trasladou a familia a Rusia. Nese país el e os seus irmáns recibieron unha esmerada educación en ciencias naturais e humanidades.

Pasou gran parte da súa mocidade en San Petersburgo, onde o seu pai instalou unha fábrica de armamento que crebou en 1859. Regresou a Suecia en 1863, completando alí as investigacións que iniciara no campo dos explosivos: en 1863 conseguiu controlar mediante un detonador as explosións da nitroglicerina.

En 1865 perfeccionou o sistema cun detonador de mercurio; e en 1867 conseguiu a dinamita, un explosivo plástico resultante de absorber a nitroglicerina nun material sólido poroso, co que se reducían os riscos de accidente (as explosións accidentais da nitroglicerina, nunha das cales morrera o seu propio irmán Emil, espertaran fortes críticas contra Nobel e as súas fábricas).

Aínda produciu outras invencións no terreo dos explosivos, como a gelignita (1875) ou a balistita (1887). Nobel patentou todos os seus inventos e fundou compañías para fabricalos e comercializalos desde 1865 (primeiro en Estocolmo e Hamburgo, logo tamén en Nova York e San Francisco). Os seus produtos foron de enorme importancia para a construción, a minería e a enxeñería, pero tamén para a industria militar (para a cal foran expresamente deseñados algúns deles, como a balistita ou pólvora sen fume); con eles puxo os cimentos dunha fortuna, que acrecentou co investimento en pozos de petróleo no Cáucaso.

Por todo iso, Nobel acumulou unha enorme riqueza, pero tamén un certo complexo de culpa polo mal e a destrución que os seus inventos puidesen causar á Humanidade nos campos de batalla. A combinación de ambas as razóns levoulle a legar a súa fortuna a unha fundación -a Fundación Nobel, creada en 1900- co encargo de outorgar unha serie de premios anuais ás persoas que máis fixesen en beneficio da Humanidade nos terreos da Física, a Química, o Medicamento, a Literatura e a Paz.

Dos seus máis de 350 patentes, o seu invento máis famoso é a dinamita, que resolvía o problema da inestabilidade da nitroglicerina, e que, a partir dese momento, evitou as mortes que se producían pola manipulación da nitroglicerina, ao facer esta máis estable por riba de granulado de ladrillo. Non hai que esquecer que posiblemente, o gran incentivo para este invento foi a morte do seu irmán no laboratorio onde artesanalmente fabricaban a nitroglicerina, cabe dicir que a dinamita puido terse creado por accidente ao mesturarse cunha arxila nun carro de transporte.

Jaroslav Heyrovský

Naceu na cidade de Praga, cidade que naqueles momentos formaba parte do Imperio austrohúngaro pero que hoxe en día é a capital da República Checa. Iniciou os seus estudios de física, química e matemáticas na Universidade de Praga, traslandándose en 1910 á Universidade de Londres, onde se licenciou en 1913 baixo a supervisión de William Ramsay.

Durante a Primeira Guerra Mundial realizou o servizo militar nun hospital militar como radiólogo e á súa finalización realizou o doutoramento en Praga en 1918 e un máster posterior en Londres en 1921, ambos sobre electroquímica.

En 1926 Heyrovský casou con Marie Koranová, e tiveron dous fillos: Judith e Michael.

Heyrovský morreu o 27 de marzo de 1967 na súa residencia de Praga, naqueles momentos capital de Checoslovaquia, e enterrouse no cemiterio Vyšehrad na súa Praga natal.

En 1920 foi invitado polo profesor B. Kucera a estudar as anomalías das curvas electrocapilares determinadas polo método do peso da pinga de mercurio. As investigacións realizadas sobre as curvas de intensidade de corrente-tensión permitíronlle entrever moi pronto un novo e prometedor método de análise analítica. En 1925 deu a coñecer un aparello automático para o rexistro destas curvas, ideado en colaboración co xaponés Masuzo Shikata, ao que bautizou como polarógrafo e co cal reducíase a duración de moitas análises electroquímicas.

En 1959 foi galardoado co Premio Nobel de Química polo descubrimento e desenvolvemento do método analítico de polarografía.

Na súa honra bautizouse o cráter Heyrovský sobre a superficie da Lúa.